به گزارش نسیم امروز،‌خادمی مدیرمسئول روزنامه نسیم خراسان شمالی در یادداشتی نوشت:

مهربانی، تنها یک رفتار اجتماعی نیست؛ جلوه‌ای از صفات الهی و نشانه‌ای از رشد روح انسان است. خصلتی که اگر در میان مردم گسترش یابد، بسیاری از مشکلات، رنج‌ها و فاصله‌ها را کاهش خواهد داد.

ما مسلمانان در شبانه‌روز بارها و بارها در نمازهای خود خداوند را با نام‌های «رحمن» و «رحیم» می‌خوانیم و به مهربانی بی‌پایان او اقرار می‌کنیم. پروردگاری که رحمتش سراسر عالم را فراگرفته و بندگانش را با لطف و محبت خویش می‌نوازد.

وقتی خدای متعال این‌گونه مهربان است، آیا شایسته نیست که ما نیز که خود را جانشین و خلیفه او در زمین می‌دانیم، از این صفت بزرگ الهی بهره‌مند شویم؟

مهربانی، نیرویی شگفت‌انگیز است. نیرویی که به انسان توان چندبرابر می‌بخشد، دل‌ها را به هم نزدیک می‌کند و جامعه را در برابر سختی‌ها مقاوم‌تر می‌سازد.

امروز تاب‌آوری مردم در جامعه اسلامی ما، علاوه بر حس نوع‌دوستی و غیرت ایرانی، بیش از هر چیز با مهربانی و هوای همدیگر را داشتن گره خورده است. جامعه‌ای که افراد آن نسبت به یکدیگر احساس مسئولیت داشته باشند، هیچ‌گاه در برابر مشکلات و بحران‌ها تسلیم نخواهد شد.

مهربانی تنها در سخن گفتن خلاصه نمی‌شود. مهربانی یعنی در هر جایگاهی که هستیم، هوای مردم شهر و دیارمان را داشته باشیم. اگر کارمند هستیم، گره‌ای از کار مردم باز کنیم. اگر پزشک هستیم، درد بیماری را با محبت و احترام درمان کنیم. اگر معلم هستیم، با عشق و دلسوزی آینده‌سازان کشور را تربیت کنیم. اگر مسئولیتی بر عهده داریم، آن را فرصتی برای خدمت بدانیم نه ابزاری برای برتری‌جویی و اگر کاسب هستیم، انصاف را فراموش نکنیم.

این روزها که بسیاری از خانواده‌ها زیر فشار مشکلات اقتصادی قرار دارند، آیا زیبنده است که شماری از تنگناهای مردم برای افزایش سود خود بهره ببریم؟

آیا ثروتی که از مسیر بی‌انصافی و سوءاستفاده از شرایط به دست می‌آید، می‌تواند آرامش، سلامت و برکت را برای انسان به ارمغان بیاورد؟

تجربه زندگی نشان داده است که مال و ثروتی که با نادیده گرفتن حقوق دیگران به دست می‌آید، دیر یا زود در مسیری دیگر هزینه خواهد شد. گاهی در بیماری، گاهی در گرفتاری و گاهی در مشکلاتی که هرگز تصورش را نمی‌کردیم. اما درآمدی که با انصاف، صداقت و رعایت حق مردم به دست آید، برکتی دارد که با هیچ محاسبه مادی قابل سنجش نیست.

سخنی نیز با صاحبان خانه‌های استیجاری دارم. اگر خانه‌ای برای اجاره دارید، کمی از خواسته‌های خود بگذرید. مستأجر را تنها یک قرارداد مالی نبینید؛ او نیز انسانی است که مانند شما دغدغه معیشت، خانواده و آینده فرزندانش را دارد. اگر در این شرایط دشوار با مهربانی و همدلی بخشی از فشار را از دوش او بردارید، مطمئن باشید خداوند راه‌های جبران آن را بهتر از آنچه تصور می‌کنید پیش روی شما قرار خواهد داد.

بیایید یک بار درآمدها و سودهایی را که از فشار بر دیگران به دست آورده‌ایم مرور کنیم. ببینیم چه مقدار از آن برایمان خیر و برکت داشته است؟ چه اندازه آرامش و سلامت برای ما به همراه آورده است؟ حقیقت آن است که برکت زندگی، بیش از آنکه به میزان درآمد وابسته باشد، به شیوه به دست آوردن آن وابسته است.

امروز کشور ما بیش از هر زمان دیگری به انسان‌هایی نیاز دارد که با لبخند، محبت، انصاف و گذشت، امید را در جامعه زنده نگه دارند. گاهی خندان کردن دل یک انسان، ارزشمندتر از ساختن برج‌های بلند و جمع‌آوری ثروت‌های فراوان است. گاهی یک مهربانی کوچک می‌تواند چراغ امیدی را در دل انسانی روشن کند که در آستانه ناامیدی قرار گرفته است.

بیایید به یکدیگر رحم کنیم. هوای هم را داشته باشیم. از دردهای یکدیگر غافل نشویم و بدانیم که خداوند بندگان مهربان خود را دوست دارد. هرچه عشق‌ورزی و مهربانی در جامعه بیشتر شود، ثمرات آن نیز بیشتر خواهد شد؛ آرامش بیشتر، امید بیشتر، انسجام بیشتر و رحمت بیشتر.

در روزگاری که بسیاری از مردم با دشواری‌های مختلف دست و پنجه نرم می‌کنند، مهربانی می‌تواند پلی باشد میان دل‌ها و راهی باشد برای عبور از سختی‌ها. اگر هر یک از ما سهم کوچکی از مهربانی را در زندگی روزمره خود جاری کنیم، فردایی روشن‌تر و جامعه‌ای استوارتر خواهیم داشت.

و چه زیبا گفته‌اند:

مهربانی را اگر قسمت کنیم

من یقین دارم به ما هم می‌رسد

آدمی گر ایستد بر بام عشق

دست‌هایش تا خدا هم می‌رسد