به گزارش نسیم امروز،‌متن کامل این یادداشت به این شرح است:

در شرایطی که جمهوری اسلامی ایران طی سال‌های گذشته بارها مسیر مذاکره و دیپلماسی را با هدف رفع تحریم‌ها، کاهش تنش‌ها و دستیابی به توافقی منصفانه با ایالات متحده آمریکا آزموده است، اکنون این پرسش جدی پیش روی سیاست‌گذاران کشور قرار دارد که آیا تداوم مذاکرات، با وجود تجربه‌های مکرر گذشته و استمرار رویکردهای یک‌جانبه‌گرایانه و زیاده‌خواهانه واشنگتن، همچنان می‌تواند تأمین‌کننده منافع ملی ایران باشد؟

واقعیت این است که دیپلماسی زمانی معنا و اعتبار دارد که بر مبنای احترام متقابل، تعهدپذیری، حسن نیت و پذیرش حقوق مشروع طرفین استوار باشد. نمی‌توان از یک سو ملت ایران را به صبر و انتظار برای نتایج مذاکرات دعوت کرد و از سوی دیگر شاهد رفتارهایی بود که با طرح مطالبات فراتر از تعهدات، اعمال فشار اقتصادی و تغییر مکرر مواضع، عملاً مسیر دستیابی به توافقی پایدار را دشوار می‌سازد.

اظهارات اخیر دونالد ترامپ درباره بی‌نیازی از ادامه مذاکره با ایران نیز بار دیگر ضرورت بازنگری در رویکرد دیپلماتیک کشور را برجسته کرده است.

بر این اساس، به نظر می‌رسد زمان آن فرارسیده که جمهوری اسلامی ایران، بدون اتخاذ موضعی شتاب‌زده یا احساسی، به‌صراحت اعلام کند که ادامه مذاکره با آمریکا، به هر قیمت و تحت هر شرایطی، دیگر در اولویت سیاست خارجی کشور قرار ندارد.

ایران نباید ابتکار عمل دیپلماتیک خود را به اراده واشنگتن یا میانجیگرانی گره بزند که تاکنون نتوانسته‌اند تضمین و دستاوردی متناسب با انتظارات و منافع ملت ایران فراهم کنند.

البته این موضع به معنای کنار گذاشتن دیپلماسی نیست؛ بلکه به معنای تغییر جهت و گسترش میدان دیپلماسی از تمرکز محدود بر آمریکا به سوی تعامل فعال با کشورهای مستقل، همسایگان، قدرت‌های اقتصادی و شرکای راهبردی در آسیا، آفریقا، آمریکای لاتین و سایر مناطق جهان است.

توسعه مناسبات تجاری، بانکی، انرژی، ترانزیتی و اقتصادی با این کشورها می‌تواند بخشی از آثار تحریم‌های یک‌جانبه را خنثی و مسیرهای جدیدی برای تأمین منافع ملی ایجاد کند.

اما مهم‌تر از همه، امروز باید محور اصلی سیاست‌گذاری کشور را از انتظار برای نتیجه مذاکرات به سمت حل مسائل داخلی و بهبود ملموس زندگی مردم تغییر داد.

اگر هدف فشارهای اقتصادی آمریکا، افزایش نارضایتی عمومی و ایجاد فاصله میان مردم و حاکمیت است، مؤثرترین پاسخ به این سیاست، تقویت رضایتمندی عمومی، مهار تورم، کنترل گرانی، ایجاد اشتغال و تأمین امنیت اقتصادی خانوارهاست.

در این چارچوب، دولت می‌تواند با بازنگری در اولویت‌های بودجه‌ای، هزینه‌های غیرضروری و طرح‌های عمرانی کم‌فوریت را برای یک دوره مشخص کاهش یا به تعویق بیندازد و منابع آزادشده را با سازوکارهای شفاف و کارشناسی به حمایت مستقیم از معیشت مردم، تأمین کالاهای اساسی، تقویت قدرت خرید خانوارها و افزایش هدفمند حقوق و دستمزد اختصاص دهد؛ البته به‌گونه‌ای که این حمایت‌ها خود به تشدید تورم و افزایش قیمت کالاها منجر نشود.

چنین تصمیمی باید مبتنی بر ارزیابی دقیق اقتصادی و حفظ سرمایه‌گذاری‌های ضروری در زیرساخت‌های حیاتی کشور باشد.

اقتدار ملی صرفاً در توان دفاعی و قدرت بازدارندگی نظامی خلاصه نمی‌شود. قدرت دفاعی، وحدت و انسجام ملی، اعتماد عمومی، امید اجتماعی و برخورداری مردم از حداقل‌های یک زندگی شرافتمندانه، اجزای به‌هم‌پیوسته امنیت و اقتدار پایدار کشورند.

هیچ مؤلفه‌ای از قدرت ملی نباید جایگزین مؤلفه دیگر شود؛ بلکه همه این ظرفیت‌ها باید در خدمت صیانت از استقلال، تمامیت ارضی و منافع ملت ایران قرار گیرند.

امروز رضایتمندی مردم، سرمایه‌ای راهبردی و پشتوانه‌ای تعیین‌کننده برای عبور از فشارهای خارجی است. مردمی که در دشوارترین شرایط پای استقلال و تمامیت ارضی کشور ایستاده‌اند، شایسته‌اند که آثار این ایستادگی را در تصمیمات اقتصادی و اجتماعی دولت مشاهده کنند.

قدرشناسی واقعی از این ملت، در عمل به وعده‌ها، مقابله با فساد، مهار گرانی و فراهم کردن فرصت زندگی بهتر برای آنان متجلی می‌شود.

در نهایت، پیام راهبردی ایران باید روشن باشد: کشور برای اداره امور خود، تأمین منافع ملی و پیشرفت اقتصادی، منتظر اجازه یا تصمیم واشنگتن نخواهد ماند.

مذاکره زمانی قابل بررسی است که متضمن احترام متقابل، تضمین‌های معتبر، رفع عملی تحریم‌ها و تأمین حقوق قانونی ملت ایران باشد؛ در غیر این صورت، تمرکز بر ظرفیت‌های داخلی، توسعه روابط بین‌المللی و تقویت بنیان‌های اقتصادی و اجتماعی کشور، ضرورتی انکارناپذیر است.

ایران با اتکا به مردم خود، انسجام ملی، توان دفاعی و دیپلماسی متوازن می‌تواند نشان دهد که فشار و تحریم، هرچند هزینه‌ساز، قادر نخواهد بود اراده یک ملت برای استقلال و پیشرفت را از میان ببرد. پیروزی واقعی در این میدان، پیش از هر چیز، پیروزی در تأمین رفاه، امنیت اقتصادی و رضایتمندی مردم ایران است.