تجربه سال‌های گذشته نشان داده است که هرگاه ایران اسلامی در مسیر اقتدار و پیشرفت گام‌های بلندی برداشته، دشمنان قسم‌خورده این ملت کوشیده‌اند با طراحی سناریوهای آشوب‌آفرین، فضای داخلی کشور را ملتهب سازند.

امروز نیز نشانه‌هایی از همان سناریوهای تکراری دیده می‌شود؛ سناریوهایی که تلاش دارند محیط علمی و فرهیخته دانشگاه را به عرصه هتاکی، تخریب و بی‌حرمتی به نمادهای ملی تبدیل کنند. آتش زدن پرچم ، به‌عنوان نماد همبستگی ملی و تقدس خاک وطن، نه اعتراض است و نه مطالبه‌گری؛ بلکه عبور از مرزهای غیرت ملی و بی‌اعتنایی به هویت مشترک یک ملت است.

دانشگاه همواره محل تضارب آرا، نقد و مطالبه‌گری بوده است. دانشجو ذاتاً پرسشگر است و این پرسشگری، موتور محرک پیشرفت جامعه به شمار می‌رود. اما باید میان «اعتراض مسئولانه» و «رفتارهای هنجارشکنانه» مرز روشنی ترسیم کرد.

اعتراض، حق قانونی و اجتماعی دانشجوست؛ اما هتک حرمت به نمادهای ملی، تخریب اموال عمومی، فحاشی و قبح‌شکنی در محیط علمی، نه تنها کمکی به اصلاح امور نمی‌کند، بلکه شأن و جایگاه دانشگاه را خدشه‌دار می‌سازد و زمینه سوءاستفاده دشمنان را فراهم می‌آورد.

دانشجویان آگاه باید مراقب باشند که مطالبات صنفی و سیاسی آنان، دستاویزی برای پروژه‌های بیگانگان نشود. فضای تعامل، گفت‌وگو با مسئولان و مطالبه‌گری منطقی، بهترین مسیر پیگیری خواسته‌هاست؛ نه هیاهو و آشوب.

مروری بر خط رسانه‌ای شبکه‌های معاند نشان می‌دهد که پروژه‌ای سازمان‌یافته برای القای بی‌ثباتی در دانشگاه‌ها در جریان است. جریان‌هایی وابسته به حامیان سلطنت‌طلب و برخی محافل خارجی تلاش دارند با بزرگ‌نمایی رخدادهای محدود، تصویر ملتهبی از فضای علمی کشور ارائه دهند.

در این میان، تمرکز ویژه بر استفاده ابزاری از چهره دانشجو، به‌ویژه دانشجویان دختر، در عملیات مظلوم‌نمایی رسانه‌ای، بخشی از همان سناریوی طراحی‌شده است.

هدف، تحریک افکار عمومی و دو قطبی‌سازی در جامعه است؛ راهبردی که سال‌هاست از سوی محافل دشمنان قسم خورده نظام اسلامی به ویژه آمریکای جنایتکار و رزیم کودک کش اسرائیل دنبال می‌شود.

دانشجویان فهیم باید بدانند که هویت آنان، هویت علم، فرهنگ و پیشرفت است؛ نه ابزار پروژه‌های سیاسی بیگانگان.

باید عرض کنم دانشجو در تاریخ معاصر ایران همواره نقش پیشرو در بیداری اجتماعی و مبارزه با سلطه‌طلبی داشته است و این جایگاه ارزشمند، با متانت، بصیرت و اخلاق‌مداری حفظ می‌شود؛ نه با رفتارهای هیجانی و هتاکانه.

در حالی که آنچه ویژگی برجسته دانشجوی تراز انقلاب و ایران اسلامی است عبارت است از :

- بصیرت سیاسی؛ شناخت صحنه و تمایز میان نقد دلسوزانه و پروژه‌های تخریبی.

- متانت و اخلاق‌مداری؛ پرهیز از فحاشی، تخریب و رفتارهای خارج از عرف.

- روحیه گفت‌وگو و تعامل؛ ترجیح منطق بر هیجان.

- پایبندی به هویت ملی و دینی؛ پاسداشت پرچم و نمادهای همبستگی.

- مسئولیت‌پذیری اجتماعی؛ درک تأثیر رفتار دانشجو بر افکار عمومی و آینده کشور.

رفتارهای نادرست و هتاکی، پیش از آنکه به نظام آسیب بزند، به شأن دانشجو و اعتبار دانشگاه لطمه وارد می‌کند.

بنابراین پیشنهاد می کنم برای عبور از این مقطع حساس، به جند توصیه زیر توجه شود:

- مسئولان دستگاه‌های اجرایی با حضور در دانشگاه‌ها، زمینه گفت‌وگوی مستقیم و پاسخگویی شفاف به مطالبات دانشجویان را فراهم کنند.

- تشکل‌های دانشجویی، میان اعتراض قانونی و حرمت‌شکنی مرزبندی روشن ایجاد کنند.

- رسانه‌ها از بازنشر هیجانی و بدون تحلیل صحنه‌های هنجارشکنانه که به دو قطبی‌سازی دامن می‌زند، پرهیز کنند.

- اساتید و نخبگان با تبیین منطقی و روشنگرانه، اذهان دانشجویان را نسبت به پشت‌پرده جریان‌های خشونت‌طلب آگاه سازند.

بی‌تردید مطالبه‌گری دانشجویان در فضای آرام و با حضور مسئولان، به نتیجه خواهد رسید؛ اما آشوب و تخریب، تنها خوراک رسانه‌ای دشمنان این ملت را تأمین می‌کند.

اکنون که فضای غالب دانشگاه‌های کشور آرام و کلاس‌های درس در روال عادی خود در حال برگزاری است، وظیفه همگانی ما حفظ این آرامش و تقویت انسجام ملی است.

ملت ایران بارها نشان داده‌اند که در برابر هرگونه هتک حرمت به محیط‌های علمی و تلاش برای برهم زدن امنیت کشور، هوشیار و متحد خواهند بود.

دانشگاه باید سنگر علم بماند؛ نه میدان تسویه‌حساب‌های سیاسی بیگانگان.

آینده ایران در دستان دانشجویان است؛ دستانی که اگر با بصیرت و آگاهی گره بخورد، هیچ توطئه‌ای یارای مقابله با آن نخواهد بود.