به گزارش نسیم امروز متن کامل این یادداشت به این شرح است:

ما که خود را در زمرهٔ اقتصاددانان نمی‌شماریم، اما دست‌کم این اندازه می‌دانیم که عرضهٔ سرانهٔ ده‌هزار دلار به هر نفر، نوعی بازی خطرناک با بازار ارز، تخلیهٔ ذخایر ارزی بانک‌ها، و راندن سرمایهٔ مردم به‌سوی بوری‌بازی، دلالی و بی‌اعتبار کردن پول و سرمایهٔ ملی است.

درنمی‌یابم چرا باید مردم را به سرمایه‌گذاری در ارز خارجی، به‌ویژه دلار، تحریک کرد و ذهن آنان را به‌جای تولید و سرمایه‌گذاری مولد و ثروت‌آفرین، به بازار دلار معطوف ساخت.

گمان نمی‌کنم کشوری مانند ایران، زندگی‌اش تا این اندازه به دلار گره خورده باشد که مردم از یک‌سو نگران گرانی معیشت باشند و از سوی دیگر، در آرزوی بالا رفتن قیمت ارزهای خارجی و دلار به‌سر ببرند.

امروزه مدیریت بازار، اقتصاد، ارز، دلار و نقدینگی، به‌برکت نخبگان بی‌مسئله، چنان پریشان و آشفته است که هر کسی را که حتی کمترین آشنایی با مبانی اقتصاد داشته باشد، به نقد وامي‌دارد.

در سال‌های گذشته، تجربهٔ تلخ فروش طلا و ارز را از سر گذراندیم؛ به‌گونه‌ای که دلالان بر سر هر ورودی مترو، راه را بر مسافر بی‌خبر می‌بستند و پیشنهاد می‌کردند با کارت ملی او ارز خریداری کنند.

درنمی‌یابم کسی را که نه سودای سفر خارجی در سر دارد و نه قصد تجارت خارجی، چرا باید درگیر این بازار مکاره کرد. آیا بهتر نبود چنین عرضه‌هایی پس از خروج از گیت و ارائهٔ بلیط صورت می‌گرفت؟

آدمی نمی‌داند با این سیاست‌های غلط مالی، چه بر سر این اقتصاد بیمار خواهد آمد.

ما از این اشتباهات بسیار داشته‌ایم و ضربه‌های سنگینی خورده‌ایم، اما دریغ که بیدار نشده‌ایم.

اقتصاد ما بسیار بی‌سامان و سرگردان شده است؛ مانده‌ام که سکان‌داران اقتصاد و بانک مرکزی می‌دانند چه می‌کنند، یا خود نیز چیزی نمی‌دانند.