به گزارش نسیم امروز،‌این اقدام که پس از شکست مذاکرات و تشدید تنش‌ها میان تهران و واشنگتن اتخاذ شد، نه‌تنها منطقه خلیج فارس بلکه کل اقتصاد جهانی را تحت تأثیر قرار داده است. گزارش‌ها نشان می‌دهد این محاصره، تردد کشتی‌ها به بنادر ایران را هدف قرار داده و یکی از مهم‌ترین شریان‌های انرژی جهان را در معرض بحران قرار داده است.

بسیاری از تحلیلگران و مقامات بین‌المللی، این تصمیم را اقدامی پرخطر و حتی «اشتباه راهبردی» توصیف کرده‌اند که می‌تواند پیامدهای غیرقابل پیش‌بینی در پی داشته باشد.

در ادامه، دیدگاه‌ها و واکنش‌های ۱۲ مقام، رهبر و کارشناس برجسته جهانی که در رسانه‌های معتبر بین‌المللی منتشر شده، را به صورت کوتاه می خوانید:

موضع مقامات اتحادیه اروپا نشان می‌دهد که این تصمیم با نگرانی جدی مواجه شده است. مقامات اروپایی نسبت به «تشدید خطرناک تنش» هشدار داده و تأکید کرده‌اند که هرگونه اقدام نظامی در این سطح می‌تواند به یک درگیری گسترده‌تر منجر شود. آن‌ها همچنین تصریح کرده‌اند که ادامه این روند، احتمال بروز بحران هسته‌ای و بی‌ثباتی منطقه‌ای را افزایش می‌دهد و باید فوراً مسیر دیپلماسی جایگزین شود.

شی جین‌پینگ، رئیس‌جمهور چین، از جمله نخستین رهبران جهانی بود که خواستار خویشتنداری شد. چین که یکی از بزرگ‌ترین واردکنندگان انرژی از منطقه است، هشدار داد که اختلال در تنگه هرمز می‌تواند بازار جهانی نفت را دچار شوک کند. پکن تأکید کرده که چنین اقداماتی نه‌تنها علیه ایران، بلکه علیه ثبات اقتصاد جهانی است و باید از هرگونه تنش‌زایی بیشتر جلوگیری شود.

ولادیمیر پوتین نیز با نگاهی انتقادی به این اقدام، نسبت به «تبعات نامشخص و خطرناک» آن هشدار داده است. روسیه اعلام کرده که محاصره دریایی می‌تواند قواعد بین‌المللی را نقض کرده و مسیرهای تجارت جهانی را مختل کند. مسکو این اقدام را نشانه‌ای از افزایش یک‌جانبه‌گرایی دانسته و خواستار بازگشت به مذاکرات شده است.

بوریس پیستوریوس، وزیر دفاع آلمان، صراحتاً اعلام کرد که این بحران «جنگ ما نیست» و کشورهای اروپایی تمایلی به ورود به چنین درگیری ندارند. او تأکید کرد که اقدام آمریکا فاقد اجماع بین‌المللی است و می‌تواند اروپا را نیز در معرض تبعات اقتصادی و امنیتی قرار دهد.

امانوئل مکرون با تأکید بر ضرورت دیپلماسی، این اقدام را عاملی برای تشدید بی‌ثباتی دانسته است. منابع دیپلماتیک فرانسه اعلام کرده‌اند که پاریس نگران افزایش قیمت انرژی و گسترش درگیری در منطقه است و خواستار بازگشت فوری طرفین به میز مذاکره شده است.

نخست‌وزیر ژاپن نیز به عنوان نماینده یکی از اقتصادهای وابسته به انرژی خلیج فارس، نسبت به این اقدام هشدار داده و اعلام کرده که هرگونه اختلال در تنگه هرمز می‌تواند امنیت انرژی آسیا را به خطر بیندازد. توکیو خواستار حفظ آزادی کشتیرانی و کاهش تنش‌ها شده است.

نخست‌وزیر هند نیز این تصمیم را تهدیدی برای اقتصادهای در حال توسعه دانسته و تأکید کرده که افزایش قیمت نفت و اختلال در زنجیره تأمین می‌تواند رشد اقتصادی کشورهای آسیایی را با چالش جدی مواجه کند.

سازمان ملل متحد در بیانیه‌ای رسمی، نسبت به خطرات انسانی و اقتصادی این اقدام هشدار داده و خواستار خویشتنداری طرفین شده است. این سازمان تأکید کرده که هرگونه تشدید درگیری می‌تواند پیامدهای گسترده‌ای برای صلح و امنیت بین‌المللی داشته باشد.

واتیکان نیز با لحنی اخلاقی، خواستار توقف اقدامات تنش‌زا شده و بر لزوم گفت‌وگو تأکید کرده است. رهبران مذهبی این نهاد، این اقدام را مغایر با اصول صلح جهانی دانسته‌اند.

برخی تحلیلگران اقتصادی بین‌المللی نیز این تصمیم را «خودزنی اقتصادی» توصیف کرده‌اند. آن‌ها معتقدند که افزایش قیمت نفت و بی‌ثباتی بازارها، در نهایت به اقتصاد آمریکا و متحدانش نیز آسیب خواهد زد و موجب رکود جهانی خواهد شد.

کارشناسان نظامی غربی هشدار داده‌اند که محاصره دریایی ایران به‌راحتی قابل اجرا نیست و می‌تواند به درگیری مستقیم نظامی منجر شود. آن‌ها تأکید کرده‌اند که ایران همچنان توانایی پاسخگویی در منطقه را دارد و هرگونه اقدام نظامی ممکن است به جنگی گسترده تبدیل شود.

در نهایت، بسیاری از تحلیلگران روابط بین‌الملل بر این باورند که این تصمیم بیش از آنکه یک راه‌حل باشد، بخشی از یک بحران بزرگ‌تر است. آن‌ها معتقدند که فشار نظامی نه‌تنها ایران را عقب‌نشینی نمی‌کند، بلکه موجب تقویت رویکردهای مقاومتی و افزایش تنش‌ها خواهد شد.

در یک نگاه کلی ، محاصره دریایی ایران توسط دولت ترامپ را می‌توان یکی از پرریسک‌ترین تصمیمات ژئوپلیتیکی سال‌های اخیر دانست.

این اقدام، نه‌تنها نظم اقتصادی جهانی را تهدید می‌کند، بلکه می‌تواند به تغییر موازنه قدرت در منطقه منجر شود. مخالفت گسترده قدرت‌های جهانی و نهادهای بین‌المللی نشان می‌دهد که جهان، این رویکرد را نه راه‌حل، بلکه تشدیدکننده بحران می‌داند. در چنین شرایطی، بازگشت به دیپلماسی و پرهیز از اقدامات یک‌جانبه، تنها مسیر منطقی برای جلوگیری از یک بحران فراگیر جهانی خواهد بود.