به گزارش نسیم امروز ، متن این یادداشت به این شرح است:

هفته دولت بیش از آنکه صرفاً فرصتی برای ارائه فهرستی از طرح‌ها، پروژه‌ها و دستاوردهای دستگاه‌های اجرایی باشد، زمانی برای بازخوانی یک مفهوم بنیادین در حکمرانی است: مسئولیت در برابر مردم. دولتمردان در این هفته باید از یک سو خدمات و تلاش‌های انجام‌شده را برای افکار عمومی تشریح کنند و از سوی دیگر، با نگاهی صادقانه به مطالبات و مشکلات جامعه، فاصله میان آنچه انجام شده و آنچه مردم انتظار دارند را ببینند.

دولت زمانی می‌تواند سرمایه اجتماعی خود را تقویت کند که مردم، آثار تصمیم‌ها و سیاست‌ها را در زندگی روزمره خود لمس کنند.

هفته دولت امسال را می‌توان از زاویه‌ای فراتر از افتتاح پروژه‌ها و ارائه آمارها نگریست. امنیت، وحدت، همدلی، حفظ انسجام ملی و صیانت از منافع کشور، دستاوردهایی هستند که تحقق آنها بدون تلاش مستمر مجموعه حاکمیت و همراهی مردم امکان‌پذیر نیست.

در شرایطی که کشور با فشارهای اقتصادی، تهدیدهای امنیتی و پیچیدگی‌های سیاسی مواجه است، برافراشته بودن پرچم جمهوری اسلامی ایران باید نمادی از یک حقیقت مهم باشد؛ اینکه ایران متعلق به همه ایرانیان است و حفظ امنیت، استقلال، تمامیت ارضی و انسجام ملی، مسئولیتی مشترک و فراتر از گرایش‌ها و سلیقه‌های سیاسی است.

در این میان، عملکرد دولت را نمی‌توان تنها با تعداد پروژه‌های افتتاح‌شده یا میزان اعتبارات هزینه‌شده سنجید. معیار مهم‌تر، اثرگذاری این اقدامات بر کیفیت زندگی مردم است.

مردم انتظار دارند نتیجه تصمیم‌های دولت را در ثبات اقتصادی، قدرت خرید، اشتغال، مسکن، خدمات عمومی، کنترل تورم، حمایت از تولید و کاهش مشکلات معیشتی مشاهده کنند.

به همین دلیل، هفته دولت باید فرصتی برای شنیدن صدای جامعه نیز باشد؛ صدایی که گاهی از پشت آمارهای رسمی شنیده نمی‌شود.

یکی از مهم‌ترین تکالیف دستگاه‌های اجرایی، شنیدن همین صداست. مردم حق دارند درباره مشکلات اقتصادی، گرانی، اشتغال، مسکن و آینده زندگی خود سؤال کنند و انتظار دارند مسئولان با آنان صادقانه و منطقی سخن بگویند. پاسخگویی به مردم الزاماً به معنای داشتن پاسخ مثبت برای همه مطالبات نیست؛ گاهی یک توضیح شفاف درباره محدودیت‌ها، منابع، موانع و زمان‌بندی حل مشکلات، خود بخشی از مسئولیت‌پذیری است.

در حقیقت، اعتماد عمومی زمانی شکل می‌گیرد که میان وعده، اقدام و پاسخگویی فاصله زیادی وجود نداشته باشد.

اگر دولت از مردم انتظار همراهی دارد، باید در مقابل، دغدغه‌های آنان را جدی بگیرد و مدیران نیز بدانند مسئولیت اداری صرفاً نشستن پشت میز و امضای نامه نیست؛ مسئولیت، حضور در میدان، شناخت مسئله، تصمیم‌گیری، پیگیری و پاسخگویی است.

از سوی دیگر، صیانت از امنیت و حفظ وحدت ملی نباید صرفاً در زمان بحران مورد توجه قرار گیرد. امنیت پایدار زمانی ایجاد می‌شود که مردم احساس کنند دولت در کنار آنان قرار دارد، قانون برای همه فصل‌الخطاب است و دستگاه‌های اجرایی با عدالت، شفافیت و مسئولیت‌پذیری عمل می‌کنند. وحدت نیز به معنای یکسان بودن همه دیدگاه‌ها نیست؛ بلکه به معنای پذیرفتن تفاوت‌ها در چارچوب منافع ملی و جلوگیری از تبدیل اختلاف‌نظرها به شکاف اجتماعی است.

در چنین شرایطی، تکلیف هر مسئول روشن است: هرکس باید آنچه را در حیطه وظایف قانونی و مدیریتی اوست، به بهترین شکل انجام دهد. نمی‌توان همه مشکلات را به کمبود اعتبار، تصمیم دستگاه دیگر یا شرایط بیرونی نسبت داد. بخشی از مسائل کشور با منابع موجود و از طریق مدیریت بهتر، هماهنگی دستگاه‌ها، حذف بروکراسی زائد و جدیت در پیگیری قابل حل است.

بنابراین باید گفت که هفته دولت اگر تنها به مراسم افتتاح، ارائه گزارش‌های آماری و بیان موفقیت‌ها محدود شود، بخش مهمی از فلسفه آن نادیده گرفته خواهد شد. این هفته باید به فرصتی برای ارزیابی نسبت دولت و جامعه تبدیل شود؛ فرصتی که در آن مسئولان نه‌تنها از آنچه انجام داده‌اند بگویند، بلکه درباره آنچه هنوز انجام نشده نیز با مردم صادق باشند. جامعه امروز بیش از هر زمان دیگری به مدیرانی نیاز دارد که میان میز مدیریت و میدان زندگی مردم فاصله‌ای احساس نکنند.

پرچم جمهوری اسلامی ایران، در این نگاه، فقط یک نماد ملی نیست؛ نشانه‌ای از مسئولیت مشترک برای حفظ ایران، امنیت کشور و آینده نسل‌های بعد است.

دولت و همه دستگاه‌های حاکمیتی هنگامی می‌توانند از مردم انتظار همدلی و همراهی داشته باشند که خود در میدان خدمت، پاسخگویی و حل مسئله پیشگام باشند. حفظ وحدت با شعار ممکن نیست؛ با عدالت، صداقت، کارآمدی و شنیدن صدای مردم ساخته می‌شود.

هفته دولت می‌تواند نقطه آغاز همین بازنگری باشد؛  دولتی که گزارش عملکرد می‌دهد، اما همزمان آماده شنیدن نقد است؛ پروژه افتتاح می‌کند، اما نتیجه آن را در زندگی مردم می‌سنجد؛ و بیش از آنکه از مردم انتظار داشته باشد، خود را در برابر آنان مسئول می‌داند.