چاپ کردن این صفحه .
پنج شنبه, 11 ارديبهشت 1399 ساعت 12:11
  • .

شعری درباره قرنطینه

این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)

151 سال پیش درست در سال ۱۸۶۹، شعری درباره قرنطینه توسط کاتلین اومارا سروده شد و سپس در زمان آنفلونزای همه‌گیر سال ۱۹۱۹ اسپانیا دوباره منتشر شد.

به گزارش نسیم امروز متن این شعر به این شرح است:

و مردم در خانه‌های خود ماندند

و کتاب خواندند

و شنیدند

و استراحت کردند

و ورزش کردند

و بازی کردند و به هنر پرداختند

و راه‌های تازه‌ای از بودن را آموختند.

و متوقف شدند و عمیق‌تر گوش دادند

برخی مراقبه کردند، برخی دعا کردند

برخی با سایه‌هایشان ملاقات کردند.

و مردم شروع کردند به تفکراتی متفاوت

و مردم شفا یافتند.

و در غیاب مردمانی که به روش‌های جاهلانه، خطرناک، بی‌معنی

و بی‌رحمانه زندگی می‌کردند

زمین شروع کرد به شفایافتن.

و زمانی که خطر برطرف شد،

مردم خودشان را یافتند.

آنان برای مردگان عزاداری کردند

و انتخاب‌های تازه داشتند

و دیدگاه‌های تازه‌ای را خواب دیدند

و روش‌های تازه‌ای را برای زندگی کردن آفریدند.

و زمین را بطور کامل شفا دادند

درست همانگونه که خودشان شفا یافتند.

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to StumbleuponSubmit to TechnoratiSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn