به گزارش نسیم امروز، چرا نباید نگران باشیم؟ مگر نه اینکه حق داریم، همچون دلیرمردانی که در جبهه‌های نبرد مقدس، ایستادگی را معنا کردند، نسبت به شکاف‌ها، تشتت‌ها و گاه پریشانی‌هایی که از زبان برخی چهره‌های سیاسی جاری می‌شود، دغدغه داشته باشیم؟ دغدغه از این رو که این دوگانگی‌ها، چونان زخمی ناسور، در جان مردم رسوخ کرده و موجب تفرقه و اضطرابشان گردد. مبادا که دل‌هایشان بلرزد و این شکاف‌های نظری، ناخواسته، سایه‌ی شوم اختلاف را بر سرشان بگستراند.

این تشتت میان مسئولان و در پی آن، میان مردم، همان آرزویی است که آمریکا و اسرائیل در سر می‌پرورانند. آرزویی که گرچه دور از ذهن نیست، اما تکرارش، گواه بر تداوم نقشه‌های آنان است.

چرا مدیران ارشد سیاسی، به‌ویژه در عرصه‌ی مذاکره و دیپلماسی، با تأخیر یا تعلل در اطلاع‌رسانی، این خلاء را به دیگران می‌سپارند تا با برداشت‌های شخصی، نگرانی را در دل مردم بنشانند؟ مگر نه اینکه دبیرخانه شورای عالی امنیت ملی، با سخنگویی فعال و به‌هنگام، چونان قرارگاه فرماندهی در دوران جنگ، باید به تبیین و تحلیل مسائل بپردازد و مجال ندهد تا هر تحلیلی، رنگ واقعیت به خود گیرد؟

در زمانه‌ای که مردم در میدان حضور دارند و در فضایی جنگی، هر لحظه بیم اتفاقات نظامی و فریب‌های دشمن می‌رود، شایسته نیست جز ندای واحد و تحلیل منسجم، سخنی شنیده شود.

واقعیت این است که پس از آتش‌بس، و به‌ویژه پس از باز شدن تنگه‌ی هرمز، هنگامی که کلید رسانه را می‌چرخانیم یا به حجم خردکننده‌ی اخبار شبکه‌های اجتماعی روی می‌آوریم، دستانمان از دلهره می‌لرزد. وقتی اخبار و اظهارنظرها را دنبال می‌کنیم و چشممان به شکاف‌های دوگانگی و اختلاف می‌افتد، نگرانی بر ما چیره می‌شود.

این دوگانگی‌ها، هیچ نسبتی با حقیقتِ میدان و صمیمیتِ مردم ندارد.

مبادا بگذاریم عده‌ای با تحلیل‌های سلیقه‌ای و رسانه‌ای خود، به آرمان‌های دفاع مقدس، به مقام شامخ شهدا و به‌ویژه به رهبر بزرگ و مظلوم آن دوران، خیانت کنند. مبادا اجازه دهیم تعلل و تأخیر در تبیین رسانه‌ای، روایت درست و اصیل را از ما بربایند.