چاپ کردن این صفحه .
جمعه, 29 آبان 1405 ساعت 08:01

نهضت مسکن در ایستگاه توان مالی

این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)

مدیرمسئول روزنامه نسیم در یادداشتی به موضوع نهضت ملی مسکن اشاره کرد و نوشت: توان مالی و امکان واقعی سکونت متقاضیان مسکن در واحدهای ساخته شده چقدر است؟

به گزارش نسیم امروز،متن کامل این یادداشت به شرح زیر است:آغاز ساخت ۲۱ هزار واحد نهضت ملی مسکن در شهرستانهای خراسان شمالی و اعلام میانگین پیشرفت فیزیکی حدود ۶۰ درصدی، در نگاه نخست نشانه حرکت یک طرح بزرگ عمرانی است؛ اما پشت این عدد، پرسشی مهمتر قرار دارد: چند خانوار از میان متقاضیان، توان مالی و امکان واقعی سکونت در این واحدها را دارند؟

گزارش ایرنا در هشتم آبان ۱۴۰۵ از ۲۱ هزار واحد در حال ساخت خبر میدهد؛ آماری که نه زمان تحویل را روشن میکند و نه میزان استطاعت متقاضیان را.

مسئله توان پرداخت، محدود به چند خانوار نیست. پیشتر معاون هماهنگی امور عمرانی استانداری خراسان شمالی اعلام کرده بود ۴۶ درصد متقاضیان نهضت ملی مسکن استان توان تأمین آورده خود را ندارند.

این رقم نشان میدهد الگوی تأمین مالی طرح با درآمد بخش بزرگی از جامعه هدف فاصله دارد. خانواری که برای اجاره، خوراک، درمان و آموزش با دشواری روبهروست، چگونه باید آوردههای چندمرحلهای را تأمین کند؟

اگر پرداختها از توان متقاضی فراتر برود، نتیجه میتواند عقبماندن از تعهدات، حذف از پروژه یا فروش دارایی و استقراض باشد؛ پیامدی ناسازگار با هدف حمایت از اقشار کمدرآمد.

تأخیر در تکمیل واحدها فقط عقبافتادن یک موعد اداری نیست؛ هزینهای مستمر بر دوش خانوار میگذارد. متقاضی در دوره انتظار همچنان اجارهبها میپردازد و ممکن است همزمان ناچار به تأمین آورده جدید شود. تورم مصالح و دستمزد نیز هزینه نهایی ساخت را بالا میبرد و فاصله میان برآورد اولیه و توان پرداخت خانوار را بیشتر میکند.

در چنین وضعی، تأخیر به معنای جمعشدن دو فشار است: هزینه سکونت فعلی و هزینه مسکنی که هنوز تحویل نشده است. هر ماه تأخیر باید در محاسبه آثار اقتصادی طرح دیده شود، نه اینکه صرفاً در گزارش پیشرفت ثبت شود.

موضوع دیگر، زیرساخت و کیفیت سکونت است. خانه زمانی قابل تحویل است که آب پایدار، برق، گاز، دفع فاضلاب، دسترسی ایمن، مدرسه، خدمات درمانی و حملونقل عمومی متناسب با جمعیت ساکن فراهم باشد.

درصد پیشرفت ساختمان پاسخ نمیدهد که این خدمات در شهرکهای جدید چه وضعی دارند. دستگاههای مسئول باید برای هر سایت، جدول روشنی از وضعیت انشعابات، ظرفیت شبکهها، زمان ساخت مدرسه، مسیرهای دسترسی و سرویسهای حملونقل منتشر کنند. تحویل کلید در منطقه فاقد خدمات پایه، مسئله مسکن را حل نمیکند؛ فقط محل دشواری خانوار را تغییر میدهد.

تناسب واحدها با نیاز واقعی متقاضیان نیز باید جدی گرفته شود. قیمت تمامشده، متراژ، هزینه نگهداری، اقساط تسهیلات و فاصله محل سکونت تا محل کار، در استطاعتپذیری مسکن اثر دارند. واحدی که هزینه خرید، تکمیل و نگهداری آن از درآمد خانوار بیشتر است، برای گروه هدف مسکن حمایتی محسوب نمیشود. سیاستگذار باید بهجای تمرکز بر تعداد واحدها، درآمد و ترکیب خانوار و نیازهای شغلی و دسترسی آنان را نیز در طراحی و واگذاری لحاظ کند.

میانگین پیشرفت ۶۰ درصدی، پاسخ قطعی به زمان تحویل نیست. پروژهها وضعیت یکسانی ندارند و مراحل پایانی، از تکمیل تأسیسات و محوطهسازی تا پایانکار و اتصال انشعابات، زمانبر است.

اعلام موعدی کلی نمی تواند برای همه واحدها یکسان باشد و ادارهکل راه و شهرسازی باید زمانبندی پروژهبهپروژه، میزان پیشرفت، موانع باقیمانده و تاریخ قابل انتظار تحویل را منتشر و دورهای بهروز کند.

آنچه مسلم است ،نهضت ملی مسکن در خراسان شمالی بیش از شمار واحدهای در دست ساخت، با آزمون تبدیل «ساخت» به «سکونت» روبهروست. وقتی ۴۶ درصد متقاضیان توان تأمین آورده ندارند، افزایش پروژهها بدون اصلاح شیوه تأمین مالی میتواند به انباشت واحدهای نیمهتمام و متقاضیان بدهکار بینجامد.

راهحل، مطالبه پرداخت بیشتر از مردم نیست؛ بلکه باید آورده متناسب با درآمد و پیشرفت واقعی، تسهیلات قابل بازپرداخت، حمایت هدفمند از کمدرآمدها، کنترل هزینههای ساخت و تکمیل همزمان زیرساختها در دستور کار قرار گیرد.

معیار موفقیت نباید تعداد کلنگزنیها یا درصد پیشرفت فیزیکی باشد؛ معیار نهایی آن است که خانوار واجد شرایط، در زمانی روشن، با هزینهای قابل تحمل و در محلهای برخوردار از خدمات، کلید خانهای قابل سکونت را دریافت کند.

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to StumbleuponSubmit to TechnoratiSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn